Let's Play!

จุดประสงค์ตอนแรกคือจะอัพเรื่องเมาส์ปากกา แต่ตอนนี้ช่างมันแล้วขี้เกียจอัพ 555+

Title : Across the sky (ชื่อแอบเสี่ยว 555+)
Pairing : Shishido Ryou x Ootori Choutarou (ที่รู้สึกว่าชิโด้ซังแอบเคะไม่เล็กน้อย -w-)
Rate : PG-13 (มั้ง?)
Author : Malangporyim as Shishido Ryou
Hir0Ki28 as Ootori Choutarou (ซึ่งตอนหลังๆแต่งแล้วโยนกันไปโยนกันมาโดยไม่สนบทที่แคสแล้ว 555+)

"โจทาโร่...นายเขียนอธิษฐานว่าอะไรน่ะ" ชิชิโดะหันมาพูดกับรุ่นน้องร่างสูงหลังจากผูกกระดาษคำอธิษฐานของตนเองกับต้นไผ่

"อืม ชิชิโดะซังลองทายดูสิครับว่าผมเขียนว่าอะไร"โอโทริตอบ แล้วก็เอามือปิดคำอธิษฐานของตนไว้

"ก็ไม่ได้สนใจมากมายหรอกน่า..." ชิชิโดะทำเสียงกึ่งหงุดหงิดเมื่อเห็นโอโทริที่ทำท่าทางล้อเล่นจนดูน่าหมั่นไส้กว่าทุกวัน แล้วหันหน้าไปทางอื่นก่อนจะเดินไปที่ห้องล็อคเกอร์ติดกับห้องเปลี่ยนเสื้อชมรมเทนนิสที่อาโตเบะเอาต้นไผ่มาตั้งทิ้งไว้

เด็กหนุ่มวางกระเป๋าลงแล้วเอาของจากในล็อคเกอร์เก็บใส่กระเป๋าตามปกติเหมือนวันทั่วไปไม่มีอะไรพิเศษ

"ผมขอโทษนะครับชิชิโดะซังที่ทำให้หงุดหงิด..."โอโทริก้มหน้าขอโทษรุ่นพี่ที่ตนเคารพ

"เปล่านี่..." ชิชิโดะยังคงไม่มองโอโทริ รูปซิปปิดกระเป๋าแล้วเอาขึ้นบ่าก่อนจะเดินจากไป

"ชิชิโดะซังทำแบบนี้แสดงว่ายังโกรธผมอยู่ใช่มั้ยล่ะครับ" โอโทริถามด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

"ก็บอกว่าเปล่ายังไงเล่า!!! น่ารำคาญจริงๆ!!" รุ่นพี่ร่างเล็กหันมาตวาดใส่อย่างเหลืออด เสียงดังลั่นจนคนที่เหลือที่อยู่ในห้องล็อกเกอร์หันมามองความผิดปกติ ชิชิโดะหยุดชะงักเมื่อรู้ตัวว่าถูกมองโดยคนเกือบทั้งชมรม เขารีบหันหลังกลับแล้วเดินออกไป

"ชิชิโดะซังยังโกรธผมอยู่จริงๆด้วยสินะ.."โอโทริก้มหน้าลงแล้วพูดเสียงเบา เพราะไม่อยากให้ใครเห็นหน้าของตนที่จะทำท่าร้องไห้ในตอนนี้

ชิชิโดะเดินลิ่วออกมาจากห้องชมรมแล้วกำลังจะกลับบ้าน เขาเดินไปจนถึงหน้าประตูโรงเรียนแล้วก็หยุดชะงัก เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองหยุดรออะไร...
จริง ๆ แล้วตอนนี้เขาเองก็ยังไม่แน่ใจความคิดของตัวเองเหมือนกัน ทำไมเขาต้องโกรธด้วยนะ? แค่เพราะโอโทริไม่ยอมให้เขาดูคำอธิษฐานน่ะเหรอ? มันไม่ใช่เรื่องที่เขาคิดเป็นจริงเป็นจังแต่เเรกอยู่แล้วนี่นา...แล้วทำไมถึงต้องโกรธ ไร้สาระสิ้นดี...

ชิชิโดะตัดสินใจที่จะเดินกลับไป...กลับไปที่ห้องชมรม แต่เมื่อไปถึงก็ไม่พบรุ่นน้องคนที่เขาต้องการจะพูดด้วยเสียแล้ว

"อาโตเบะ...เห็นโจทาโร่มั้ย?"

"ชั้นเห็นหมอนั่นถือกระเป๋าเดินออกไปแล้ว นายมีเรื่องอะไรกับโอโทริหรือไง?" อาโตเบะถามอย่างสงสัยเพราะเขาไม่ได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้

"เปล่า..." ชิชิโดะตอบเพียงสั้น ๆ แล้วเดินอย่างเร่งรีบกลับออกไป

เด็กหนุ่มวิ่งไปอย่างไร้จุดหมาย เขาคิดเพียงแต่จะตามหาโอโทริ แต่จะไปตามหาที่ไหนล่ะ?
เขาวิ่งไปเรื่อย ๆ ในโรงเรียนจนไปชนกับร่างหนึ่งเข้า

"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ รุ่นพี่ชิชิโดะ"คนที่ชิชิโดะชนก็คือฮิโยชิ รุ่นน้องปีสองในชมรมเทนนิสนั่นเอง

"ฮิโยชิ!" ชิชิโดะเอ่ยชื่อคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ "ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่..."

ฮิโยชิมองสำรวจร่างที่เต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลอาบแก้มและคอจนทำให้เสื้อแนบเนื้อแทบจะเห็นผิวกายข้างในของรุ่นพี่แล้วจึงถามกลับ "รุ่นพี่ต่างหากล่ะครับ...ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่..."

"ก็...อ๊ะ!!!" ชิชิโดะร้องอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆ ฮิโยชิก็ขยับตัวเข้ามาประชิดและใช้แขนข้างหนึ่งยันกำแพงคร่อมตัวของเขาไว้

"ชิชิโดะซังมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?" ฮิโยชิขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ชิชิโดะรีบผลักตัวรุ่นน้องที่คร่อมอยู่ออกไป

"นายคิดจะทำอะไรน่ะ!!!" ชิชิโดะตะโกนใส่

ฮิโยชิมองเลยออกไปที่มุมกำแพงส่วนที่ชิชิโดะไม่สามารถมองเห็นเหมือนเหม่อลอยออกไป แล้วจึงหันกลับมามองหน้าเขา "รุ่นพี่ตอบผมมาก่อนสิว่ามาทำอะไรที่นี่"

"มันไม่ใช่เรื่องของนาย!" ชิชิโดะตวาดอย่างหัวเสียและกำลังจะเดินต่อไป แต่ฮิโยชิก็ก้าวมาขวางข้างหน้าเสียก่อน

"ถ้าไม่ใช่เรื่องของผม...แล้วเป็นเรื่องของใครล่ะครับ..."

"ชั้นจะไปตามหาโจทาโร่ นายไม่เกี่ยวน่า!!" เขาเดินหลบไปทางด้านข้าง น่าแปลกที่คราวนี้ฮิโยชิยอมให้ผ่านไปแต่โดยดี รุ่นน้องท่าทางกวนประสาทเดินจากไปโดยง่ายและไม่พูดอะไรอีก นอกจากชำเลืองมองไปทางอีกฝั่งหนึ่งของมุมตึกให้ชิชิโดะมองตามก่อนจะจากไป

คนที่ชิชิโดะเห็นคือโอโทริ โจทาโร่ที่เขากำลังตามหา เด็กหนุ่มผมเงินร่างสูงยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ต้นและกำลังมองมาที่เขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"ชิชิโดะซังตามหาผมเหรอครับ..."

"ก็ใช่น่ะสิ เอ่อ..ก..ก็..ค..คือชั้นจะมาขอโทษที่เมื่อกี้นี้ชั้นตะคอกใส่นายไปน่ะ" ชิชิโดะพูดขอโทษตะกุกตะกักเล็กน้อย เพราะเขาตาดีพอที่จะสังเกตเห็นรอยเปียกตรงแขนเสื้อที่เขาคิดว่าโอโทริคงเอามันมาเช็ดน้ำตาแทนผ้าเช็ดหน้า

"ม..ไม่เป็นไรหรอกครับชิชิโดะซัง ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษที่ทำให้ชิชิโดะซังอารมณ์ไม่ดีน่ะครับ" โอโทริรีบตอบกลับอย่างทันทีและพยายามข่มน้ำตาที่ทำท่าจะไหลออกมาอีกเพื่อไม่ให้รุ่นพี่ร่างเล็กต้องกังวล

"นายไม่เป็นไรแน่นะ?"ชิชิโดะถามอย่างกังวล

"ม..ไม่เป็นไรครับ ผ..ผมไม่เป็นไรจริงๆ"โอโทริรีบปฏิเสธทันที

"แต่ชั้นว่าท่าทางของนายมันมีพิรุธนะ มีอะไรก็บอกชั้นมาดีกว่าน่ะ"ชิชิโดะตอบแบบสวนกลับทันที เพราะการที่รุ่นน้องของเขาทำท่าทีแบบนี้ ยิ่งทำให้เขากังวลมากกว่าเดิม

โอโทริไม่ตอบแต่เขากลับหลบหน้ารุ่นพี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซึ่งเขาก็หันไปเจอโอชิทาริหันมาทางนี้พอดี เขาจึงรีบหันหน้ากลับมาทันที

โอชิทาริยิ้มมุมปากเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเด็กหนุ่ม ชิชิโดะมองที่คนร่างสูงอย่างไม่ไว้ใจ ยิ่งเมื่อโอชิทาริเข้ามาใกล้ โอโทริก็ยิ่งขยับหนีเข้ามาอีก
"โอชิทาริ นายไปทำอะไรโอโทริมาใช่มั้ย" ชิชิโดะถามด้วยน้ำเสียงที่ดุดันและมองหน้าคนร่างสูงอย่างไม่ไว้ใจเลยสักนิด

"อื๋อ~" เด็กหนุ่มเอียงคอมองคนถามเล็กน้อย

"ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่...ว่าแต่นายรู้อะไรไหมชิชิโดะ"

"อะไร!!!" ชิชิโดะถามเสียงแข็งกร้าว รู้สึกได้ทันทีว่าแม้แต่โอโทริยังทั้งสะดุ้งทั้งสั่นเมื่อบรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป

".............โอโทริไม่ชอบให้ทำอะไรแรง ๆ ที่ตรงนั้นน่ะนะ.................."

"ไอ้เลวเอ๊ย!!!!" ชิชิโดะพุ่งปราดผ่านร่างของรุ่นน้องไปยังเพื่อนชั้นเดียวกันที่เอ่ยคำตอบอันแสนเลวร้ายออกมา

เปรี้ยง!!!

ชิชิโดะชกเข้าที่หน้าของโอชิทาริเต็มแรงจนเขาเซถอยไปหลายก้าว

"หึ หมัดของนายก็หนักไม่ใช่ย่อยนะเนี่ย"โอชิทาริพูดโดยเอามือกุมที่ข้างแก้มเพราะความเจ็บ

"ไอ้ที่ว่าตรงนั้นมันตรงไหนกันบ้าง แกตอบชั้นมาเดี๋ยวนี้"ชิชิโดะถามต่ออย่างเกรี้ยวกราด โดยไม่สนใจว่าโอชิทาริมันจะเป็นยังไง เขาสนใจแค่เพียงว่าโอชิทาริมันทำอะไรรุ่นน้องคนสำคัญของเขาไปบ้าง

"อยากรู้ขนาดนั้นเลยเหรอ?" แม้จะเจ็บเพราะหมัดแต่ก็ยังเอ่ยถ้อยคำด้วยน้ำเสียงกวนประสาทยั่วโมโหเช่นเดิม นั่นยิ่งทำให้ชิชิโดะยิ่งโกรธมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก

"ถ้านายอยากรู้นัก...จะให้ชั้นทำให้นายดูตรงนี้เลยมั้ยล่ะ...อุ๊บ!!!" พูดได้ไม่ทันขาดคำโอชิทาริก็โดนคนร่างบางชกเข้าใส่อีก

ชิชิโดะกำลังจะชกต่ออีกครั้ง แต่ก็โดนมือใหญ่แข็งแรงของโอชิทาริจับกำหมัดได้ทัน "โกรธอะไรล่ะชิชิโดะ เรียว...ก็นายเองไม่ใช่เหรอที่ดูแลรุ่นน้องของนายไม่ดีเอง...."
ชิชิโดะถึงกับชะงักไปเมื่อได้ยินคำนี้...ใช่....เพราะเขาดูแลโจทาโร่ไม่ดีเองยังไงล่ะ ถึงต้องเกิดเรื่องเลวร้ายแบบนี้กับโจทาโร่

"เอาล่ะ~ ตกลงว่าอยากให้ชั้นพิสูจน์ให้ดูตรงนี้เลยไหม ว่าที่ตรงนั้นของโอโทริที่ชั้นพูดถึงมันคืออะไร" โอชิทาริพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำยียวน ขณะที่มือข้างหนึ่งจับหมัดของชิชิโดะไว้ ทว่าชิชิโดะก็ยังเหลือมืออยู่อีกข้างจึงจะชกอีกทีเพื่อกำปั้นของเขาที่โดนจับไว้หลุดออก แต่โอชิทาริก็สามารถรับหมัดของเพื่อนร่วมชั้นร่างเล็กได้เหมือนเดิม

"นายคิดว่าชั้นจะยอมโดนอีกเป็นครั้งที่สองหรือยังไง ตกลงจะตอบหรือยังล่ะ จะให้ชั้นทำให้ดูอีกทีมั้ย~"

"ไม่มีทาง และไม่มีวัน!!!" ชิชิโดะสะบัดข้อมือทั้งสองข้างเพื่อให้กำปั้นของเขาหลุดออกมาจากหนุ่มแว่นกระจกที่จับเขาไว้อยู่

แต่กลับเป็นชิชิโดะซะเองที่โดนโอชิทาริสวนด้วยหมัดที่หนักหน่วงและรวดเร็วเข้า "เอาคืนยังไงล่ะ~"

เขาได้ยินเสียงของโอโทริตะโกนเรียกชื่อของเขาเมื่อเขาล้มลง ชิชิโดะลุกขึ้นยืนทันทีแม้จะยังไม่หายเจ็บ....

แต่ทว่า....โอโทริมาขวางเอาไว้...

"พอเถอะครับชิชิโดะซัง อย่าทำให้ตัวเองเจ็บเพราะผมไปมากกว่านี้เลย" ใบหน้าของโอโทริเต็มไปด้วยน้ำตาขณะตะโกนด้วยน้ำด้วยเสียงสั่นเครือ การกระทำของเด็กหนุ่มทำให้แม้แต่โอชิทาริยังงงงัน

"ตะ...แต่ว่า...เจ้าหมอนี่มันทำร้ายนายนะ โจทาโร่!!!!!" ชิชิโดะหันไปมองโอชิทาริขณะพูด

"เอ่อ ค..ความจริง ก..ก็คือฮิโยชิกับรุ่นพี่โอชิทาริ เค้าลากผมมาให้แสดงละครตบตา ยั่วโมโหชิชิโดะซังเล่นๆเท่านั้นแหล่ะครับ" โอโทริยอมบอกความจริงของเรื่องนี้ให้รุ่นพี่คนสำคัญของเขาได้รู้

"เอ๋~~~~~~~~~"

"นี่...นี่พวกนายหลอกชั้นเหรอเนี่ย!!!"

"อะไรกัน... ไอ้บ้าโอชิทาริ.. "

ชิชิโดะตะโกนด่าออกมาเป็นชุดหลังจากนั้นเมื่อพบว่าตัวเองหน้าแตกอย่างงดงาม
มีเสียงตบมือมาจากมุมตึกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พร้อมกับร่างของอาโตเบะที่เดินอย่างสง่างามไว้ท่า ตามหลังมาด้วยฮิโยชิที่ค่อย ๆ เดินตามมาอย่างเฉยเมยแล้วตามด้วยเพื่อน ๆ ที่เหลือในทีม

"ทุกคนแสดงได้ดีมากใช่ไหมล่ะชิชิโดะ" กัปตันแห่งเฮียวเทเอ่ยพร้อมกับเชิดคอและยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

"เฮ้ย!!! ไอ้พวกบ้า นี่พวกแกรวมหัวกันหลอกชั้นงั้นเหรอ!!! โจทาโร่!!!!" ชิชิโดะหันไปดุใส่รุ่นน้องทำเอาโอโทริก้มหัวตกคอตกทันที

"โอโทริไม่มีส่วนเสนอความคิดเห็นเรื่องนี้หรอกนะ... เจ้าหมอนี่แค่โดนอาโตเบะบังคับให้เล่นไปตามบทเท่านั้นแหละ..." โอชิทาริเอ่ยพร้อมกับสะบัดผมไปด้านหลังและจัดแว่นกระจกบนดั้งให้เข้าที่


....หลอกกันได้นะโจทาโร่.... ชิชิโดะคิดในใจ

"เอาล่ะ สนุกกันเสร็จแล้วก็ได้เวลากลับไปช่วยกันแบกต้นไผ่และเก็บห้องชมรมซะที ไปกันเถอะ คาบาจิ" อาโตเบะเรียกทุกคนให้กลับบ้าน แต่แท้จริงแล้วเขาจงใจจะให้สองคนนี้ได้คุยกันต่อโดยไม่มีใครขัดจังหวะ

"อุส.."

ทุกคนทยอยเดินตามอาโตเบะกลับไปที่ห้องชมรม...

"....แล้วที่นายร้องไห้นั่นก็แกล้งร้องไห้สินะ..." ชิชิโดะพูดเสียงราบเรียบกับโอโทริเมื่อทุกคนเดินออกไปจากบริเวณหมดแล้ว สายตาคมกริบมองที่รอยเปื้อนเป็นวงที่แขนเสื้อของโอโทริ

โอโทริรีบเงยหน้าขึ้นมาทันที "เปล่านะครับ! ที่ผมร้องเนี่ย ผมร้องจริง ๆ ครับ!"

"แล้วร้องไห้เรื่องอะไรล่ะนั่น" เขาถามต่อ

"ก็ที่ชิชิโดะซังโกรธผมยังไงล่ะครับ....อ๊ะ!!!" โอโทริหน้าแดงขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ตัวว่าถูกหลอกถามเข้าเสียแล้ว

โอโทริหลบหน้าชิชิโดะไปทางอื่น เพราะเขาไม่อยากให้ชิชิโดะได้เห็นหน้าที่แดงเหมือนมะเขือเทศแบบนี้

"นายร้องไห้เพราะเรื่องแค่นี้จริงๆเหรอ" ชิชิโดะถามขึ้นต่อ

"เรื่องแค่นี้สำหรับชิชิโดะซัง แต่มันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับผมสิครับ"โอโทริตอบไปขณะที่หน้าก็เหมือนจะเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ

"..." หากโอโทริเงยหน้าขึ้นมาคงจะได้เห็นว่าชิชิโดะก็หน้าแดงเหมือนกันเมื่อได้ยินคำตอบของโอโทริ

"โจทาโร่..."

"ครับ?"

ฟึ่บ!
ชิชิโดะดันไหล่ข้างหนึ่งของโอโทริไปชิดผนังพร้อมกับเอามืออีกข้างยันไว้เหนือไหล่ของเด็กหนุ่ม

"อ๊ะ ชิชิโดะซ..อุ๊บ...."โอโทริตกใจกับการกระทำของรุ่นพี่ร่างเล็ก ที่จู่ๆก็ดันเขาเข้ากำแพงและทำการประกบริมฝีปากกับเขา...

ชิชิโดะจูบรุ่นน้องคนสำคัญของเขาอย่างนุ่มนวลและเนิ่นนาน จนโอโทริเริ่มรู้สึกบริเวณใบหน้าของเขาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ และขาของเขาเริ่มอ่อนลง
พวกเขาจูบกันนานขึ้นเรื่อยๆ พอชิชิโดะสังเกตว่าโอโทริเริ่มหายใจไม่ออก เขาจึงถอนริมฝีปากออกมาเพื่อให้โอโทริมีอากาศหายใจ

โอโทริหอบหายใจสักพักและมองหน้ารุ่นพี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาเห็นชิชิโดะพยายามหันหน้าไปทางอื่นเนื่องจากหน้าของชิชิโดะตอนนี้แดงมาก แต่เขาคิดว่าหน้าของเขาเองคงจะแดงกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นแน่

"น...นี่แทนคำขอโทษละกัน ที่ทำให้นายร้องไห้" ชิชิโดะตอบอย่างขัดๆเขินๆ เขามองหน้าโอโทริแล้วคิดในใจว่านี่พวกเราแข่งกันหน้าแดงอยู่หรือเปล่าเนี่ย

โอโทริพยักหน้าแทนการตอบตกลง เพราะเขายังพูดไม่ออกอยู่

"แล้วตกลง นายเขียนคำอธิษฐานว่าอะไรกันแน่น่ะ"ชิชิโดะถาม

โอโทริเงียบไปสักพักก่อนจะตอบออกมา...
"ผมอธิษฐานว่า....ขอให้ได้อยู่กับชิชิโดะซังอย่างมีความสุขตลอดไปครับ"โอโทริก้มหน้าตอบอย่างเขินอาย

"แล้วชิชิโดะซังอธิษฐานว่าอะไรล่ะครับ"เขาเงยหน้าขึ้นมาถามชิชิโดะอีกครั้ง

"ชั้นนะเหรอ..."ชิชิโดะยิ้มเล็กน้อยอย่างอบอุ่นให้กับรุ่นน้อง ก่อนที่จะตอบว่า...
"ชั้นก็..ขอให้คำอธิษฐานของนายเป็นจริง ยังไงล่ะ" พอโอโทริได้ยินคำตอบของชิชิโดะ เขาก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก

"เอาล่ะ พวกเราก็น่าจะได้เวลากลับบ้านกันแล้วนะ ตอนนี้ก็ค่ำแล้ว เดี๋ยวครอบครัวของนายเป็นห่วงแย่"ชิชิโดะรีบพูดแก้เขินทันที แล้วก็เดินไปทางประตูทางออก

"ครับ" โอโทริยิ้มกว้างตอบ ก่อนที่จะเดินตามรุ่นพี่คนสำคัญของเขาไป

ระหว่างที่พวกเขากำลังจะเดินออกจากโรงเรียน โอโทริแหนหน้าขึ้นไปดูบนท้องฟ้า แล้วก็เรียกชิชิโดะให้ดูด้วย
"ชิชิโดะซัง ดูบนฟ้าสิครับ "โอโทริชี้ขึ้นไป

พอชิชิโดะแหนหน้าขึ้นไปดูบ้างก็เห็นกลุ่มดาวสองกลุ่มซึ่งสวยมาก อยู่ในบริเวณที่ใกล้กัน และในบริเวณนั้นก็มีทางช้างเผือกพาดผ่านด้วย

"นั่นคงเป็นหนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้าสินะครับ ชิชิโดะซัง เป็นกลุ่มดาวที่สวยมากเลยนะครับ"โอโทริหันไปถามรุ่นพี่ร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยรอยยิ้ม

"นั่นสินะ สวยจริงๆ"ชิชิโดะหันไปตอบด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

"หวังว่าพวกเค้าคงจะมีความสุขด้วยกันนะครับ"

"งั้นพวกเราก็ต้องมีความสุขด้วยกันด้วยสิ"คำพูดของชิชิโดะ

โอโทริหน้าแดงเล็กน้อย "ครับ พวกเราจะต้องมีความสุขด้วยกันตลอดไป"

พวกเขาคิดว่าวันนี้อาจจะเป็นวันที่ดีที่สุดของพวกเขาก็ได้ คงเป็นเพราะว่าวันนี้เป็นวันทานาบาตะ วันพิเศษของหนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้าและใครอีกหลายๆคนรวมถึงพวกเขาเองก็ด้วย

ชิชิโดะและโอโทริมองไปบนฟ้าอีกครั้ง ก่อนที่เดินกลับบ้านไปพร้อมกันอย่างมีความสุข....

Owari....

แต่งสดครั้งแรก..ภาษาไม่ค่อยดี พี่ปอเลยแก้ภาษาให้ทีหลัง เริ่มแต่งกันตอนวันทานาบาตะ เลยเพิ่งเสร็จตอนวันศุกร์ และเพิ่งมาเอาลงวันนี้ - -

จะติเตียนตรงไหนบอกมาเลยฮะ จะ(พยายาม)ไปปรับปรุง อุฮิ

ปล.ทำไมโอเระซามะต้องไถเองด้วย สะเทือนนนน (/โดนตรบ)
ปลล.ทำไมพอไถเสร็จแล้วหน้ามันคล้ายชิชิโดะจังเลยฟ่ะ โอเระซามะสนใจรับหมวกลายเสือดาวไปใส่มั้ยฮะ จะได้แรดสมบูรณ์แบบ..... (/โดนถีบออกจากกระทู้ ข้อหานอกเรื่อง)