In the haze world

*คำเตือน ฟิคเรื่องนี้มันอาจจะทุเรศมากถึงมากๆ(?)... ท่านใดที่เปิดมาหน้านี้แล้ว จงทนอ่านให้จบซร้า*

Title : Elope the fear [หนีไปด้วยกัน..อย่าประมาท!]
Pairing : Fuji Yuuta x Tezuka Kunimitsu (อุฮิ๊~~~~~~)
Rating : เสื่อม-28.....(เรทประเทศไหนวะ...)
Author : Malangporyim & Hir0Ki28

เวลาเป็นยามพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน ท้องฟ้าเป็นสีแดงมืดมัวราวกับถูกแต้มด้วยสีเลือด สองร่างวิ่งกระหืดกระหอบไปด้วยกัน คนหนึ่งเป็นเด็กหนุ่มร่างปราดเปรียวผมสีน้ำตาลตัดสั้น อีกคนที่เป็นผู้วิ่งตามนั้นสูงกว่าเล็กน้อย มีผมสีน้ำตาลเข้มและแว่นสายตาไร้กรอบทรงรีเข้ากับหน้าหล่อเหลา ทั้งสองจับมือวิ่งไปด้วยกัน ไม่ได้วิ่งเล่นกันใต้แสงตะวัน แต่เขากำลังหนีตายอยู่

"เทะสึกะซัง จับมือผมไว้แน่นๆนะครับ อย่าให้พี่ตามมาได้ล่ะ!" ยูตะหันมาพูดกับคนที่วิ่งตามปนเสียงหอบ

ร่างเล็กบางอันเป็นผู้ไล่ล่านั้นอยู่เบื้องหลังคนทั้งสอง ฟูจิคนพี่กำลังจะตามมา แต่มิสึกิเข้ามาขวางไว้

"หนีไปยูตะคุง ชั้นจะกันเจ้าหมอนี่ไว้เอง อ่อกซ์"
มิสึกิโดนเวทมนตร์เนตรสะพรึงของฟูจิตายน้ำลายฟูมปาก ร่างเล็กบางที่เตี้ยกว่าผู้สังหารเพียง 1 ซม. ล้มลงกับพื้นแลดูแน่อนาถใจยิ่งนัก

'นายมันไร้ประโยชน์จริงๆ มิสึกิ...' เทะสึกะที่หันมามองวินาทีสุดท้ายของชีวิตผู้จัดการทีมเซนต์รูดอล์ฟคิดแล้วปลงสังเวชอยู่ในใจ

"รีบไปเถอะครับเทะสึกะซัง" ยูตะหันมาเร่ง

"อืม เราต้องรีบวิ่งไปข้างหน้าด้วยความไม่ประมาท" เทะสึกะที่โดนยูตะหันมาเร่งจึงรีบวิ่งต่อทันที

...แต่แล้วเทะสึกะกลับสะดุดหินที่พื้นแม้ว่าจะวิ่งอย่างไม่ประมาทแล้ว...

"ม...ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ เทะสึกะซัง!!" ยูตะหันมาอย่างตกใจ แล้วรีบประคองร่างสูงให้ลุกขึ้น

ร่างเล็กตาตี่ก้าวข้ามศพโชกเลือด(?)ตามมาอย่างว่องไว ยูตะรีบเอาตัวเข้าขวางกัปตันแห่งเซชุนทันที

"อย่าแตะต้องเทะสึกะซังนะครับ" เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างจริงจัง

"นายมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้ หืม?ยูตะ ในเมื่อเทะสึกะน่ะเค้าเป็นของพี่แล้ว" ร่างเล็กบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"ใครว่าเป็นของนายกัน" เสียงลึกลับเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง ร่างที่ทาบทับสีแดงแห่งยามตะวันใกล้ลับฟ้าในชุดทักซิโด้ ในมือมีกุหลาบดอกงามสีแดงสดกระโดดลงมาจากหลังคาบ้าน (?) "เทะสึกะเป็นของชั้นต่างหากล่ะ น้าาา คาบาจิ"

"อุส" องครักษ์ประจำตัวที่ถูกจับใส่วิกผมซาลาเปามีหางสีทองอร่ามรับคำอย่างรู้หน้าที่

"ฟูจิ ยูตะ พาเจ้านั่นหนีไปซะ ชั้นจะจัดการกับเจ้าตาตี่นี่เอง" อาโตเบะออกคำสั่งอย่างผึ่งผาย ทำให้เขายิ่งดูสง่างามเหนือสิ่งอื่นใดเมื่ออยู่ในชุดทักซิโด้

ยูตะถึงกับชะงักงันด้วยความสงสัย "อาโตเบะซัง? คุณทำแบบนี้ทำไม?"

เด็กหนุ่มผู้แสนสง่างามเพียงแต่เหยียดรอยยิ้มเยาะ ไม่มีเวลาให้ทำอะไรมากกว่านั้น ลำแสงสีฟ้าน้ำทะเลก็พุ่งจากตาของฟูจิคนพี่เข้าใส่อาโตเบะทันที

เด็กหนุ่มตวัดมือใช้ผ้าคลุมกันลำแสงได้ทันเวลา "หึ คิดว่าชั้นจะมาสู้กับนายโดยไม่เตรียมการไว้หรือไง "
อาโตเบะแย้มรอยยิ้มสวยเก๋ "นี่คือผ้าคลุมพิเศษที่โอเระซามะสั่งทำขึ้นมาเพื่อป้องกันเวทมนตร์เนตรสะพรึงของนายเชียวนะ!!! "

"หึ...มันยังเร็วเกินไปสำหรับการเอาชนะผมน่า" ฟูจิแค่นหัวเราะและหันมาประจันหน้ากับอาโตเบะแทน...

ด้วยความรวดเร็วราวสายฟ้าฟาด ฟูจิก็พุ่งเข้าใส่คาบาจิทันทีด้วยท่าตะครุบแมงเม่า (?)
"หยุดอย่าขยับนะอาโตเบะ ไม่งั้นผมจะคว่ำคาบาจิทันที!!" ฟูจิตะโกนพร้อมกับล็อคคอใหญ่แข็งแรงของเด็กชายร่างยักษ์ด้วยท่าทางเหมือนผู้ร้ายเมายาเวลาโดนตำรวจล้อมโดยไม่เจียมถึงลักษณะร่างกายของตนเองเลยแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินหนึ่งในชื่อท่าไม้ตายที่ขึ้นชื่อลือชาของฟูจิแล้วอาโตเบะก็ถึงกับหยุดชะงัก สองจิตสองใจลังเล คนหนึ่งเป็นถึงคนรักที่สนิทชิดเชื้อและรู้ใจ อีกหนึ่งก็เป็นคนที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันถึงและไขว่คว้ามานานแสนนาน เหงื่อกาฬไหลย้อยลงมาที่ฝ่ามือ(ด้วยความร้อนของชุดที่แม่งอึดอัดแถมมีผ้าคลุมอีกตะหาก)

อาโตเบะหันมองเทะสึกะและคาบาจิสลับกัน...ด้วยดวงใจสับสนยิ่ง

'...โอเระซะมะอยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน...'
อาโตเบะคิดในใจอย่างเจ็บปวด ได้แต่อ้ำอึ้งเพราะไม่รู้จะช่วยใครก่อนดี

"ผมจะปล่อยคาบาจิก็ต่อเมื่อ..เธอสัญญาว่าจะไม่เข้ามายุ่งกับเทะสึกะและเรื่องของพวกเราอีก!" ฟูจิเอ่ยคำพูดออกมาเพื่อต่อรองกับคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขา

"ฮึ ยังอ่อนหัดนัก.." อาโตเบะถึงกับหยิบยืมคำพูดของเจ้าเด็กมาร คู่อริของเขามาใช้เมื่อคิดแผนได้ ไม่ว่าอย่างไรคนที่หยิ่งทะนงอย่างเขาก็ไม่ยอมเสียเปรียบใครหรอก

รอยยิ้มปริศนาปรากฏบนใบหน้าของชายผู้ยิ่งใหญ่ "แสดงพลังออกมาให้เห็นซิ คาบาจิ..."
อาโตเบะดีดนิ้วเป็นสัญญาณออกคำสั่งแก่องครักษ์ของตน

"โยชชชชช อุว๊าาาาาาาาาาาาาาาาา"

เมื่อได้รับคำสั่งคาบาจิ คาบาจิมูนก็สำแดงฤทธาทันที เด็กหนุ่มน้อยยกร่างชายหน้าสวยขึ้นเหนือหัวด้วยท่า 'อุ้มแกะ' ที่เขาใช้ประจำ จากนั้นก็พาร่างของชายหน้าสวยขึ้นไปบนเสาพร้อมกับตน (เสาที่ไหนวะ?)

"รีบใช้โอกาสนี้แหละ พาเทะสึกะหนีไปซะ ยูตะ!" อาโตเบะรีบหันมาสั่งยูตะที่กำลังตะลึงกับท่าไม้ตายต่างๆที่ประโคมใส่กันเป็นชุดกลางอากาศเมื่อได้โอกาส

"ทำไมกันล่ะครับ ทั้งๆที่คุณก็รักเทะสึกะซังไม่ใช่เหรอ" ยูตะถาม

"หึ..." อาโตเบะเก็บดอกกุหลาบที่ทำหล่นเมื่อตอนใช้ผ้าคลุมกันเนตรสะพรึงของฟูจิขึ้นมาแล้วยื่นมันให้กับยูตะ แม้ดอกกุหลาบจะบอบช้ำ แต่ก็ยังคงแลดูสวยงามอยู่เมื่ออยู่ในมือของชายผู้เป็นสุดยอดในทุกด้าน และยิ่งมีความหมายเท่าทวีเมื่อผู้ได้รับคือผู้ที่ถูกเลือกให้ปกป้องมัน "แม้ใจของชั้นจะต้องบอบช้ำเพียงไหน...ชั้นก็ยินดี หากเทะสึกะจะมีความสุข... ชั้นขอฝากเทะสึกะกับนายด้วยนะ น้อง ชาย ฟูจิ"

"อย่าเรียกผมว่าน้องชา...." ยูตะกำลังจะเถียงได้ไม่ทันจบ ก็เกิดเสียงระเบิดอย่างรุนแรงขึ้นจากจุดที่ฟูจิกับคาบาจิปะทะกัน

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ" ทั้งสองรีบหันไปดูทางที่เกิดเสียงขึ้น มีควันฟุ้งกระจายทั่วบริเวณและผู้ที่ก้าวออกมาจากกลุ่มควันคือร่างบางในสภาพที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดและคราบดิน ดวงตาที่เคยหรี่จะเกือบจะปิดสนิทบัดนี้เปิดออก นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลส่องประกาบวูบวาบอย่างน่ากลัว

"หนีไปยูตะ!!!!" อาโตเบะตะโกนสุดเสียง ยูตะรีบใช้จังหวะนี้พาเทะสึกะวิ่งหนีไป

อาโตเบะเงยหน้าขึ้นไปเห็นร่างใหญ่โตของคาบาจิถูกอัดกระแทกกับเสาแล้วรูดตกลงมาในท่ารูดเสาโชกเลือดสู่พื้นดินแห้งแข็ง

"อะไรกัน คาบาจิแพ้งั้นรึ?" อาโตเบะพึมพำอย่างตกใจ

"สู้ต่อไปไม่ไหวแล้ว..." เสียงแผ่วของคาบาจิดังลอดออกมาอย่างยากเย็น

"ทีนี้ก็เหลือนายคนเดียวแล้วสินะ อาโตเบะ" ฟูจิก้าวเท้าออกมาจากกลุ่มควันและมองเขาด้วยสายตาที่อันตราย นัยน์ตาสีฟ้าวาวโรจน์กว่าเดิม "เรามาเริ่มกันเลยดีกว่า...อาโตเบะ...."

-จบบทนำ-
to be continue

[talk]
ฟูเทะนะ...ฟูจิยูตะยังไงล่ะ 555+ *หลบตรีน* คือตอนแรกไปเห็นรูปที่คิเมรุเอาหน้าแนบกระจกแล้วบอกว่า"ในที่สุดผมก็เจอน้องชายฝาแฝดที่พลักพราดจากกันแล้ว" เลยถามพี่ปอว่าถ้าฟูจิมันมีฝาแฝดล่ะ? เทะสึกะกับยูตะคงหนีออกนอกประเทศ.... เลยเกิดเป็นฟิคนี้ขึ้น ขึ้น ขึ้น(เอคโค่ว) ตอนต่อไปก็คงจะ..เสื่อมกว่านี้ล่ะมั้งอุฮิ๊~  //วิ่งหนีตามกันไป(ตามชื่อเรื่อง....)

ปล.ถึงเรื่องนี้จะโฉดแต่เราก็ยังไม่สามารถโฉดสู้กับออริได้!!!!!! (ไม่เชื่อลองไปดูovaตอนที่16สิ...)

ปล2.ฟิคเรื่องนี้มันแนวอะไรกันแน่ฟะ........

ปล3.อะไรกัน..ผมไม่ดุซะหน่อย...แค่โหดเท่านั้นเอง... (มันต่างกันมั้ย...)

edit @ 19 Oct 2007 23:20:56 by ฮิโรวปิ้งกล้วยอะอ้วยยย